Mostrando entradas con la etiqueta Humor y enfermedad: cancer. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Humor y enfermedad: cancer. Mostrar todas las entradas

10/12/20

Os galegos, os máis preocupados polo cancro de garganta e a súa relación co sexo oral...

 “Sexo oral e cancro”. Esta combinación de palabras é máis utilizada polos galegos que por outros cidadáns do Estado español para procurar en Google información sobre o cancro de orofarinxe (garganta), enfermidade que, segundo a comunidade científica, seguirá aumentando a súa incidencia nas próximas décadas. Galicia é, precisamente, a autonomía onde máis houbo e creceron as buscas de información en Internet sobre este tipo de cancro na última década, segundo un novo estudo.

Os autores do traballo observaron “un aumento das procuras desta patoloxía e termos relacionados de maneira xeral en todo o territorio [español]”, pero “de maneira particular en Galicia, dándose un aumento do 250 % na procura para a combinación dos termos «sexo oral e cancro»”, destacan.

Ante o avance desta enfermidade, os investigadores quixeron coñecer o interese da poboación por esta doenza, observando tendencias de procuras mediante a análise do uso de Google como fonte de información relacionada co cancro de orofarinxe en España, e relacionadas coas novas publicadas en medios de comunicación.

Así, recurriron a Google Trends, ferramenta que proporciona tendencias de buscas mundiais e por áreas xeográficas para diferentes palabras clave. Os investigadores decidiron explorar as procuras para os termos “cancro de garganta”, “VPH” (Virus do Papiloma Humano), “cancro de larinxe”, “cancro de amígdalas” e “cancro oral”, desde xaneiro do 2009 ata xullo de 2019.

Nos rexistros de Google atoparon que o termo máis buscado foi “VPH”, seguido de “cancro de garganta”, “cancro oral”, “cancro de larinxe” e “cancro de amígdalas”. E observaron un incremento na preocupación ou interese dos cidadáns, cun aumento nas buscas do termo “VPH” a un ritmo medio anual do 6,1 %.

Tamén descubriron que o maior número de procuras se realizou no norte de España, sendo a consulta máis repetida “sexo oral e cancro”. Galicia é a autonomía que ocupa o primeiro posto nesas buscas.

Para o termo máis coñecido, “cancro de garganta”, as cinco autonomías con maior volume de procuras foron, por esta orde, Galicia, Asturias, Euskadi, Murcia e Castela-A A Mancha. “Este predominio do norte de España no volume de procuras realizadas repítese coa maioría dos termos estudados”, salientan os autores do estudo.

En conxunto, as procuras sobre “cancro de garganta” tiveron unha evolución crecente, cunha variación porcentual anual do 3,9 %. Con todo, o seu maior incremento produciuse entre 2009 e xuño de 2013, cando o número de procuras deste termo aumentou significativamente, até un 11,4 %.

Para o resto de termos, e malia atopar un pico illado nas buscas de “cancro oral”, a tendencia no volume de procuras foi estable no tempo.

Ademais, atopouse unha correlación moderada entre a tendencia de buscas de “cancro de garganta” e de “VPH”, mais non atoparon ningunha relación recíproca entre o resto de termos.

A INFLUENCIA DOS MEDIOS

Ao identificar os momentos con maiores picos de procuras sobre o cancro de garganta, atoparon unha correlación entre a aparición de novas nos medios de comunicación e o aumento no volume de procuras dos termos relacionados con esta enfermidade.

Os autores identificaron o maior pico no número de procuras en xuño de 2013, cando se dispararon as buscas para os termos “VPH”, “cancro de garganta” e “cancro oral” simultaneamente. Este aumento, din, “debeuse ás novas sobre a relación entre o virus do papiloma humano e o cancro de garganta, e ás especulacións sobre a etioloxía da enfermidade dun actor estadounidense de renome”. Refírense a Michael Douglas, quen en 2013 afirmou que practicar sexo oral lle provocou cancro de garganta.

E foron os galegos os que máis procuras fixeron sobre a relación entre o sexo oral e o cancro: “Analizando os resultados deste pico por comunidades de España, obsérvase un aumento das procuras desta patoloxía e termos relacionados de maneira xeral en todo o territorio e na zona noroeste (Galicia) de maneira particular, ocorrendo un aumento do 250 % na procura para a combinación de termos «sexo oral e cancro»”, detallan os investigadores.

O segundo maior pico de buscas produciuse entre maio e xullo de 2014, relacionadas co “cancro de garganta” e “cancro de larinxe”. “Este pico, novamente, é o reflexo das novas sobre un relevante político español con esta enfermidade”. Neste caso, refírense ao anuncio que fixo daquela sobre a súa doenza Adolfo Suárez Illana, fillo do finado primeiro presidente do Goberno español trala ditadura franquista, Adolfo Suárez.

O terceiro pico máis importante rexistrouse en febreiro de 2011, cun aumento das procuras sobre “cancro oral”, “cancro de garganta” e “VPH”. “Este pico coincide coa nova publicada en xornais estatais que informaba que «o sexo oral é o primeiro factor de risco para o cancro de garganta».

“Calquera noticia, nova intervención ou etioloxía [causas da enfermidade] relacionada co cancro de orofarinxe pode manifestarse nun aumento das condutas de procura de información sobre o «cancro de garganta» en Google”, explican os investigadores, que subliñan a utilidade de identificar e comprender como, por que e cando os cidadáns buscan información sobre esta enfermidade, xa que “comprender o comportamento de procura de información sanitaria é fundamental para controlar e planificar a calidade do coñecemento proporcionado polas organizacións sanitarias, os grupos de apoio e os profesionais sanitarios sobre os cancros de cabeza e pescozo”, argúen.

Os autores do traballo salientan tamén a utilidade de Google Trends como ferramenta para “comprender a terminoloxía utilizada polos pacientes en diferentes comunidades autónomas” e coñecer así “cales son as preocupacións da poboación en xeral”. “Un exemplo sería o caso de «sexo oral e cancro», podendo inferir a necesidade de mellorar a educación sexual”, conclúen.

O estudo está asinado por investigadores adscritos aos servizos de Otorrinolaringoloxía-Cirurxía de Cabeza e Pescozo do Complexo Hospitalario Universitario A Coruña (CHUAC), do Complexo Hospitalario Universitario Santiago de Compostela (CHUS), do Hospital Universitario Donostia (País Vasco) e do Hospital Foch en París, e do Departamento de Pediatría do CHUAC e do Instituto de Ciencias e Tecnoloxía da Saúde da Universidade de Mons (Bélxica).

Os resultados veñen de publicarse na revista científica European Archives of Oto-Rhino-Laryngology."                  (Galicia Confidencial, 07/12/20)

2/6/20

Cómo hacer humor sobre un tumor cerebral

"Cuando hace cinco años a Charly Clive (Oxford, 25 años) le diagnosticaron un tumor cerebral, todo cambió en su vida. Pero esta no es una historia de dolor. La aparición de ese bulto del tamaño de una pelota de golf fue el inicio de una carrera en la comedia. 

Tras el diagnóstico, Clive, que estaba terminando sus estudios de interpretación en Nueva York, regresó a casa de sus padres en Inglaterra. Con ellos se mudó también su mejor amiga, Ellen Robertson, quien tuvo una idea: escribir sketches de humor sobre la situación por la que estaban pasando. Bautizaron al tumor como Britney y le dieron vida en una obra que escribieron e interpretan juntas y estrenaron en el Festival Fringe de Edimburgo. Fue un éxito.

 “Ahora, cuando miro atrás, la mayoría de los recuerdos traumáticos de esos días han sido reemplazados por momentos divertidos”, cuenta Clive por teléfono. Tras operaciones y radioterapia, ya está completamente recuperada.

La historia no acaba ahí. Hace un par de años, cuando Drama Republic, una productora británica, buscaba a la protagonista de su proyecto de serie para Channel 4, Pure, se encontraron en Internet un vídeo de aquella obra. 

Y así fue como una actriz sin experiencia previa en televisión y sin representante se convirtió en Marnie, la joven con un trastorno obsesivo-compulsivo que protagoniza esta comedia dramática (disponible en Filmin). “Diría que mi tumor me ayudó a la hora de interpretar el personaje. Entendía lo que se siente cuando tienes algo que te asusta en tu cerebro. Hace que Marnie y yo tengamos un vínculo secreto”, dice la actriz.

Pure está basada en el libro homónimo de Rose Cartwright, en el que cuenta su vida con un TOC que, entre otras manifestaciones, le bombardea con imágenes intrusivas de carácter sexual. Lo que puede sonar como algo divertido resulta en realidad agobiante y estresante para quien lo sufre. En la serie, Marnie decide abandonar su pueblo y su familia para tratar de encontrarse a sí misma en Londres y poner nombre a lo que le sucede. Cartwright, coguionista de la serie, y Clive trabajaron juntas el personaje. 

“Una de las cosas que me dijo es que, cuando tienes un TOC, es importante que te recuerdes a ti mismo que esos no son tus pensamientos, no son una representación de lo que eres como persona. Yo tenía que encontrar una separación entre aquellos aspectos contra los que está luchando Marnie en su vida en general y aquello contra lo que lucha por el TOC”, dice la actriz.

Hasta que se cruzó con Pure, Clive, como muchas otras personas, solo relacionaba el TOC con cosas como lavarse compulsivamente las manos o la obsesión por el orden. El retrato que tanto la serie como el libro hacen de este trastorno mental ha sido aplaudido por quienes lo sufren. “Algunas personas me han dicho que no habían sabido cómo contar a su familia y amigos lo que sentían, y que enseñándoles la serie pudieron expresar sus sentimientos. Tuvimos mucho cuidado en que el reflejo del TOC fuera lo más auténtico posible, no queríamos tratarlo de forma ofensiva o hacer bromas a su costa, queríamos que fuera informativo y real”.

Para ello el sexo tenía que estar presente. Y lo hace desde los primeros minutos, cuando en plena celebración familiar, Marnie visualiza una agobiante orgía en la que participan todos los presentes. “Cuando leí el guion no podía creer que fuéramos a hacer esas cosas. Pero luego en el set en realidad es como una coreografía. No hay mucho espacio para la improvisación, lo que es un alivio. Sin haber hecho nunca tele, tener tantas escenas de sexo me daba pánico. Afortunadamente, tras un par de tomas, ya parecía una cosa más”.

Tanto su espectáculo Britney como Pure coinciden en hacer frente a asuntos muy serios desde una perspectiva humorística. “Un profesor me dijo que la buena comedia es solo tragedia con un chiste. El grueso de una comedia surge de contar una historia que no era graciosa inicialmente pero convirtiéndola en algo divertido. Creo que es un mecanismo para lidiar con ello”, dice la actriz. 

“Para algunas personas, entre las que me encuentro, es necesario convertir las cosas serias en cómicas, siempre que sea apropiado, para que sea más fácil digerirlas. Las convierte en algo de lo que poder hablar sin sentirte demasiado vulnerable. El alivio que se siente cuando haces un chiste, o te lo cuentan, sobre algo serio, la tensión que se libera es muy poderosa y curativa”, añade.

De madre mexicana y padre inglés, Charly Clive destaca la posición desde la que los ingleses afrontan hechos trascendentales en sus vidas. “Mis padres tienen formas muy diferentes de manejar situaciones estresantes. 

El lado británico de mi familia tiende a reírse desde el principio, mientras que en la parte mexicana, empiezan más serios y luego aparecen las bromas, aunque las dos son culturas muy divertidas y muy sociables. Yo he sido criada en un entorno muy inglés, y en mi familia la comedia es la forma de afrontar la mayoría de los temas importantes. Quizá es una reacción nerviosa, como si pudiendo hacer que alguien se ría de eso, el asunto fuera más sencillo”, reflexiona.

Ahora, Clive, que se identifica más como guionista que como actriz, está aprovechando la cuarentena para escribir una película y convertir en serie el espectáculo Britney. Así que quizá, en breve, un tumor cerebral sea el protagonista de una serie y los límites del humor en la televisión saltarán de nuevo por los aires."                    (Natalia Marcos, El País, 18/05/20)

19/10/15

Fumar como un Volkswagen ya es la primera causa de muerte en Europa

"La expresión “Fumas más que un Volkswagen”, o incluso “Fumas más que un Volkswagen, pedazo de imbécil”, empieza a ser mucho más precisa que las frases en que, hasta hace poco, se mencionaba a un carretero o una chimenea para compararlos con los fumadores empedernidos.

También los neumólogos han cambiado la nomenclatura de los diferentes tipos de adictos al humo, que hasta ahora clasifican en esporádicos, habituales, compulsivos y patológicos, para pasar a llamarlos “Polo GTI”, “Golf Cabrio”, “Passat turbo” y “Tuareg TDI”.

Otras expresiones, como “meter un Volkswagen en el comedor”, para referirse al hecho de fumar en el interior de una casa, o “voy a hacer el alemán un momento”, para anunciar que alguien sale a la calle para fumar un cigarrillo, son ya habituales en la jerga ciudadana.

“Das auto” se ha convertido, además, en la contraseña que muchos adolescentes utilizan entre ellos cuando quieren quedar para fumar un cigarrillo a escondidas. Al parecer, cuando un joven recibe un whatsapp que dice “Das Auto”, solo tiene que responder “Volks” para reunirse con su interlocutor y machacarse los pulmones."                (Rokambol news, 16/10/2015)

20/11/14

Hay un insano consuelo en saber que hay a quien le va peor que a ti...


“Hay un insano consuelo en saber que hay a quien le va peor que a ti. ¿Sí o no? Poned la oreja en el ambulatorio y sabréis de qué hablo. Voy a ir directo al grano o, quizás, debería decir al tumor. He dicho bien”. Así contaba Nacho Mirás Fole el 12 de noviembre del año pasado en su blog Rabudo.com el descubrimiento de lo que entonces era un tumor en el cerebro y después derivó en un cáncer. 

Aquello fue el principio, no de una larga amistad, pero sí de la confesión pormenorizada de la lucha contra la enfermedad, en la que el tumor pierde completamente por k.o ante el humor. El centenar de post escritos desde aquel noviembre fatídico se han convertido ahora en un libro, El mejor peor momento de mi vida (Paidós) que ayer se presentó en un abarrotado auditorio del Hostal de los Reyes Católicos de Santiago. (...)

“Lo presenté aquí porque esto fue un hospital, la sanidad pública de la edad media”, dice Mirás (Vigo, 1971), periodista de La Voz de Galicia,que define su libro como “una carta de amor y desamor a la Seguridad Social, por amenazarme con una ley franquista a personarme en la inspección médica de la Consellería de Sanidade cuando ellos, porque tienen mi historial clínico, y media humanidad, saben que tengo un cáncer”. 

Que lo sepa media humanidad, lo de contarlo a través de un blog que recibió hasta ahora medio millón de visitas y dos mil comentarios, no debe de ser una decisión fácil. “Yo no sé dónde empieza la valentía y dónde acaba el exhibicionismo, es verdad […] Es cierto que podría ser más discreto, pero desde la autoridad que me confiere tener un tumor en la cabeza, mi tumor, he decidido no serlo”, dice Mirás en el blog/libro.

“Los psicólogos que actúan en estos casos me dijeron que hiciese lo que me pidiese el cuerpo. Esto me ayuda, porque me pone en contacto con gente que me coloca en mi sitio, que me dice que de esto se muere”, dice ahora por teléfono el autor de El mejor peor momento de mi vida. (Un título, por cierto, inspirado en una frase de Felipe, el amigo agobiado de Mafalda: “esta es la peor alegría de mi vida”).

 De tan descarnado, también es, en parte, un cierto ajuste de cuentas. “Como decía Josep Pla, uno tiene saludados, conocidos y amigos. Cuando me pasó lo que me pasó, hubo un cruce de cables, una reacomodación de afectos, un ‘yo prefiero no ir a hospitales…’ En muchos casos, las cosas se fueron asentando. En general, gané más de lo que perdí”.

El libro de Nacho Mirás está construido de sólido humor negro. Basta con mencionar capítulos como “Quimio, quimio, assim você me mata”, “Día completo, día Comansi”, “Rajoy tiene razón: ¡Tengo brotes! (en la cabeza)”. Pero El mejor peor momento de mi vida afronta sin rodeos ni tapujos lo que es el cáncer (nada de “la larga enfermedad”), las consecuencias de su tratamiento, físicas, sociales y familias (“Los niños y la enfermedad de papá” se titula un capítulo).

 A Nacho Mirás no le preocupa que el tema del libro pueda reducirlo a una obra de autoayuda. “El género está maltratado por los telepredicadores, pero si el libro ayuda a alguien, ya merecería la pena”.

En una amarga ironía que Mirás asume, la enfermedad ha contribuido a que se conozca una excelente escritura “perdida” en un blog. “Sí, nunca encontraba el eje para escribir un libro. Nos solemos dejar llevar por la rutina de la vida... Además soy mal fabulador”, reconoce.

 “En ese sentido, esto ha sido como una compensación de la suerte”, dice. El mejor peor momento de mi vida finaliza con un “continuará”. Pero se podrá seguir leyendo la lucha de Nacho en www.rabudo.com."             ( A Coruña , El País, 19 SEP 2014)