Mostrando entradas con la etiqueta personajes: el gallego bruto. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta personajes: el gallego bruto. Mostrar todas las entradas

26/10/21

Unha xuíza de Marbella retíralle a custodia do fillo a unha muller por vivir na "Galiza profunda"... ou sexa, rodeada de trogloditas, non como o pai en Marbella, rodeado de narcos

 "Unha xuíza de Marbella retiroulle a custodia do seu fillo dun ano a unha muller porque vive “na Galiza profunda”, onde segundo o seu criterio, non existen "múltiplas posibilidades para o adecuado desenvolvemento da personalidade dun neno e para que medre nun ambiente feliz".

25/3/19

Dispara contra un camarero de Vigo tras decirle que ya estaban cerrando el bar... la hostelería siempre fué una profesión de riesgo

"La Policía Nacional busca a un hombre que en la madrugada del sábado disparó a un camarero que estaba cerrando un bar en Vigo. El impacto de la bala fue tan fuerte que atravesó el cristal del local y los fragmentos que salierton despedidos causaron varias heridas al camarero, según informan los medios locales. Afortunadamente, la bala no llegó a dar al trabajador, ya que se empotró contra la rejilla del aire acondicionado.

Cuando le explicaron que el establecimiento estaba cerrado, el hombre se acercó a su auto, un vehículo donde recogió una pistola dorada y disparó contra la fachada del local haciendo este hoyo, a pesar de ser un cristal de seguridad.

Las personas que todavía estaban presentes en el bar se escondieron debajo de las mesas. La Policía Científica analizó la escena del suceso y tomó la bala para intentar identificar el arma, su origen y su propietario."                  (El Confidencial, 25/02/19)

7/1/19

“Empresario” gallego nos enseña su mansión totalmente “legal” financiada con su negocio de compraventa de “mercancías”

"En Vilanova de Arousa, en el corazón de las Rías Baixas, Xoan Fandiño, un conocido “empresario” gallego, ha accedido a abrirnos las puertas de su mansión totalmente “legal” financiada con su negocio de compraventa de mercancías totalmente “legales” para que veamos cómo viven los famosos.

Lo primero que sorprende de la enorme mansión de este “empresario” es la gran cantidad de cámaras y la espectacular altura del muro que bordea su casa, en la que se pueden ver varias torretas de vigilancia.

 “En las zonas rurales de Galicia te traen el pan a casa, así que tienes que estar pendiente de la llegada del panadero”, nos explica mientras dos de sus “mejores amigos”, ambos de nacionalidad serbia, nos cachean en busca de armas y micrófonos.

Avanzamos por un extenso jardín en el que pasean libremente varios animales como leones, tigres, gacelas y cebras. Los animales están muy bien cuidados y parecen tener todos los papeles en “regla”. En una imponente piscina vemos flotando boca abajo a “Snitch Joe”, amigo de siempre de Fandiño, que debe de haberse quedado “dormido” porque mientras nos introducimos en la mansión, Bogdan y Branko tratan de coger su cuerpo utilizando la red de la piscina.

A pesar de que Fandiño lleva todo el día haciendo hincapié en que su “negocio” es muy humilde, al ver un retrato suyo de cinco metros cuadrados en la pared de su majestuosa entrada, comprendemos que se trata de un hombre muy modesto. Su mujer, Carmiña, nos ofrece una deliciosa copa de champán Goût de Diamants, Taste of Diamonds. Más tarde, su novia, una preciosa mujer dominicana, nos guía hasta la habitación en la que más tiempo pasan de toda la casa: la habitación de “los niños”. 

Mediante un sistema de reconocimiento ocular, una pared metálica se abre detrás de un armario descubriendo una habitación de hormigón muy acogedora.

En ella Fandiño guarda su “colección” de armas, algunas de ellas las sujetan en la mano varios de sus “familiares”, que curiosamente viven con él, pues para Fandiño “lo primero es la familia”. Gran coleccionista, además de armas de fuego, Fandiño también nos muestra un gran número de pasaportes. “Soy muy despistado y prefiero tener muchos, así también puede ir cambiando de nombre”, “bromea” el empresario.

En la parte trasera de la casa, Fandiño nos muestra su propio muelle lleno de lanchas motoras, que según él “ya estaban” en la casa cuando la compró porque en Galicia es “muy tradicional” tener lanchas motoras en casa. 

Aunque en ningún momento nos ha dejado ver a sus hijos y ha sido muy insistente con eso, Fandiño es un padre muy atento, y reconoce que a menudo saca a “pescar” a sus “hijos” a mar abierto, y que siempre vuelven con las “manos llenas”.

Sin mucho tiempo para más porque a Fandiño le ha salido un “encargo” de última hora, este amable “empresario”, aprovechando que volvemos esta misma tarde a Madrid, nos ha pedido si le podemos llevar unas “cajas totalmente legales” en nuestro maletero. 

 Demostrando que es un empresario avispado, a pesar de no haber accedido a su propuesta, al volver a nuestro coche comprobamos que las “cajas totalmente legales” ya están colocadas en nuestro maletero. Así que aceptamos llevarlas a Madrid, donde según Fandiño “no tendremos que hacer nada porque ya nos están esperando”.                     (El Mundo Today)

23/10/14

Pedro Almodóvar: «Si yo hubiera sido un hombre analfabeto, gallego, ... voy y espero al señor Blesa o al señor Rato y le corto el gañote»... y si fuera murciano, también

"Polémicas palabras de Pedro Almodóvar mencionando a los gallegos afectados por el escándalo de las preferentes cuando hablaba de la corrupción actual. «Si yo hubiera sido un hombre analfabeto, gallego, que me hubieran hecho firmar con el dedo, porque no sé escribir, y me entero del asunto de las tarjetas opacas, de verdad, me voy y espero al señor Blesa o al señor Rato y le corto el gañote».

 Así se ha pronunciado esta mañana el director de cine en una entrevista en el programa «Hoy por hoy» de la Cadena Ser.
Almodóvar consideró también que habría que «canonizar al pueblo español» porque «ha habido tantos motivos para un estallido social y no lo ha habido, afortunadamente». Almodóvar aseguró que está «estupefacto» viendo como los niveles de corrupción se superan cada día y cree que estas «situaciones tan desesperantes» han hecho «madurar a la gente» y que la sociedad española «pide a gritos un cambio». 

 Aseguró que «no a votar seguro ni al PP ni al PSOE» porque le han defraudado, sobre todo los socialistas porque tenía «más esperanzas en ellos». (...)"           (La Voz de Galicia, 21/10/2014)

23/9/10

Disculpas 'a la catalana'

"Montilla pide disculpas a los gallegos por su alusión de ayer en el Parlament.

Tras usar ayer el término «gallego» de forma peyorativa, el presidente de la Generalitat ha afirmado hoy en un comunicado que utilizó «una expresión coloquial sin ánimo de ofender a nadie».

El presidente de la Generalitat, José Montilla, ha pedido hoy disculpas a los gallegos «que puedan haberse sentido ofendidos» por su alusión ayer en el Parlament, cuando dijo que los convergentes «hacen de gallegos en Madrid» en el debate de la reforma laboral. (...)

Durante el pleno de ayer en el Parlament, Montilla comparó a CiU con los gallegos y aludió a la indefinición de esa formación en el debate de la reforma laboral diciendo que «no sabemos si suben o bajan». (La Voz de Galicia, 23/09/2010)

2/3/10

Pues vaya con lo políticamente correcto... no se va a poder decir eso de que eres más tacaño que un catalán

"Suso de Toro, analista político y autor de Andar tropezando, cree que se trató de una "ofensa individual y personal a cada gallego". Una actitud, a su juicio, "propia de esta señora y de importantes sectores del Partido Popular, cuyo nacionalismo españolista se basa en el desprecio por los otros".

Díez definió en una entrevista al presidente del Gobierno, José Luis Rodríguez Zapatero, como un "gallego en el sentido más peyorativo del término", la misma definición —aunque sin el "más"— que le dedicó en su día al jefe del Ejecutivo autonómico, Alberto Núñez Feijóo. "Lo más importante es el desprecio, la ofensa de carácter racista. Esta señora practica un nacionalismo centralista y españolista que se basa en el desconocimiento y el desprecio por los otros. Ha visibilizado simplemente esa política constante contra los nacionalistas y que, en realidad, excluye a vascos, catalanes y gallegos. Lo hizo visible, se le escapó", asegura De Toro." (Público, 01/03/2010)

Nota: Hombre, Suso... que Rosa Díez es vasca ¿Será que quiere autoexcluirse de la vasquidad?


31/5/08

Como os médicos non poden curar moitas cousas... decía o do Cu Chantado

“MILAGRES

Non hai Santo ou Santa milagreira que Clodoveo, deixe de visitar tódolos anos. Chega incluso a viaxar a tres sitios no mesmo dia se é que coinciden na celebración. Santa Minia, San Orente, San Adrián, os Milagres de Caión, San fins do Castro, O Faro de Brancorme, A Virxen da Estrella ou a Fonte dos Remedios, entre outros centos de elas , son destino ineludible de este Clodoveo, quen, a pesar de todos os intentos por poñer remedio aos seus males, nunca conseguío mais ca maniotas ou algún que outro resfriado de pasar nos camiños días enteiros papando sol, choiva frío, calor, ataques de cans, e todo o que pode acontecer a quen pasa a vida neses camiños de Dios. Empezou moi novo Clodoveo, este perpetuo peregrinaxe, da man primeiro de súa avoa, despois de súa nai, súa irman mais nova, a ahora, da súa muller, porque aínda que non o pareza, son sempre as mulleres as que mais confían nestas cousas, e son elas as gardiáns das costumbres e das tradicións. E todo empezou porque aínda antes de andar, Clodoveo parecía trenco, e todo o mundo sabe, que as desgrazas do corpo empezan por cousas pouco importantes. Levárono a dar unhas fregas con aceite de eiruga a Meiga de Baíñas, e efectivamente, curáronlle a s pernas trencas, pero o pouco de esta cura, empezou Clodoveo a quedar durmindo cos ollos abertos, co que súa avoa pensando que estaba tolo, levouno ese mesmo ano a romaría de Santo Torán, donde tódolos tolos van. E desde esa, xa como se de unha droga se tratase, empezaron a ter necesidade continua de ir a canta curandeira meiga ou romaría de milagres houbese. Sempre lle escudriñaban o corpo as mulleres da súa casa por ver cada grano, cada enruga, cada uña, para ter xustificación para o próximo peregrinaxe. Na que sempre repetían desde que Clodoveo cumplío trinta anos, foi na Pedra Picuda de Carballo, pedra esta, que ten o don de curar as almorranas, pero que ninguén se explicou nunca por que con Clodoveo nunca funcionou, hasta que Clodoveo, sin que súa muller se enterase, foi ver a un médico, e este desvelou o secreto que Clodoveo gardaba na parte por donde se empezan os cestos; era unha fístula, e, polo tanto, non entraba nas indicacións da Picuda. Operouse, pero mantendo o segredo a súa familia, xa que era imposible que entendesen, que os médicos puidesen curar algo, para o que desde que o mundo era mundo, estaban os milagres. Acordou co médico levar o tema da operación co máximo sixilo, e decidiron, que o mellor sitio para operalo era, nun pinar moi frondoso que había no camiño da Barca de Muxía, e así foi. Clodoveo morrío desangrado nese mesmo pinar, pero aínda hoxe se pensa que tivo a desgraza de ao ir a cagar, caer encima de un carabullo con tan mala sorte, que o que para outro non era mais ca un pequeno contratempo, a el, custoulle a vida. O sitio donde deixou todo o seu sangre chámase hoxe, o Pinar do Cu Chantado” (Tomado de: SUSO LISTA, PERCEBEIRO DO RONCUDO)

17/5/08

“¡Mamá, ese niño malo se está riendo de mí! ¡Pégale!”

Infantilismo nacionalista:
"Son un comando de intelixencia galega, termo contraditorio se os houbese"
Así respondeu o arxentino que publicou un libro "racista" con chistes de galegos á denuncia legal feita pola colectividade galega.
Chámase Ricardo Parrota e ten –el coma os seus fillos- nacionalidade española. Parrota, que emprega o pseudónimo Pepe Muleiro para escribir os seus libros como o novo 'Super chistes gallegos', tomouse de broma a denuncia por discriminación presentada contra el, aínda que aclarou que non ten a 'intención de ofender a ninguén'. (…)
'Eu fago chistes de todo tipo, non só de galegos, e vendín máis de dous millóns de exemplares dos meus libros. Todos os anos fan este tipo de manifestacións', indicou. (…)
'Os xudeus fan os seus propios chistes sobre os campos (de concentración), os franceses rinse dos belgas, os uruguaios dos arxentinos. Un chiste é un chiste, punto. Non hai intención de ofender a ninguén', escusouse Parrota.” (Vieiros, 16/05/2008)
Los del llano, se ríen de los brutos que son los de la montaña. Los castellanos, de los gallegos. Los catalanes, de los charnegos. Los vascos, de los maketos.
Siempre, desde que el mundo es mundo, los de la ciudad se ríen de los de la aldea, y los ricos, de los pobres. De los diferentes. De los que comen con la boca abierta. De los que saben lo que es la miseria, el hambre. De los que trabajan con las manos. De las minorías.
Y la cursilería políticamente correcta no va a acabar con eso.
Esperemos. Seria mucho peor y profundamente estúpido, sin el más mínimo sentido del humor, que los pusilánimes protagonizaran la innecesaria defensa de los campesinos, de las criadas, de los barrenderos. Como si lo necesitaran, cuando sólo lo necesitan ellos, los pequeños de espíritu. Los espíritus sensibles de medio pelo nacionalista. Como dice seguidamente, Ramón Reboiras:
“No conozco el contenido del libro en cuestión, pero sí su música cuartelaria y el insoportable tonillo que desde casi bebés tenemos que soportar los gallegos de toda condición. No conozco el contenido, pero he oído miles de veces la definición del personaje gallego por excelencia, del hombre de los chistes que nos ampara: sucio, ahorrador hasta la miseria, trabajador nato, desconfiado cerril, inculto, supersticioso.
Y cada vez que ocurre esta situación, ya ha pasado varias veces a lo largo de los últimos tiempos, pienso siempre lo mismo: ¿y qué decir de los chistes de los argentinos en España? ¿y de ese hombre de Mallorca que pone que perros y rumanos van a salir echando hostias de su tienda? ¿y cuántas veces no han oído el típico chiste del mariquita o del paralítico por no decir del gitano? ¿conocen aquel por ejemplo de la receta de la tortilla a la rumana que empieza diciendo: primero se roban los huevos?...
Reírse de uno mismo no es siempre una condición necesaria para superar esos ardores patrióticos, sobre todo si en esas chanzas abunda la zafiedad, la obviedad y la sal gorda, pero sí debe ser el piloto automático que indica el grado de madurez universal de una cultura. Que se hable de nosotros (aunque sea mal) en Argentina es consecuencia directa de esos casi cinco millones de personas que directa o indirectamente llevan sangre gallega por sus venas. Es más, siempre recomiendo el mismo ejemplo: vuelvan a ver las películas de Woody Allen, lean sus libros, para ver como alguien puede hacerse más fuerte y universal a partir de los lugares comunes sobre su propio origen: en este caso, con todo lo terrible que a veces puede ser, los del del pueblo judío. (…)
Me gustaría conocer al señor Parrota, por lo que veo tiene orígenes italianos lo que en Buenos Aires es señal de competencia comercial con los gallegos, un poco zapateros, ellos, contra lecheros, nosotros, me gustaría conocer al señor Parrota, disfrazado para la ocasión de Pepe Muleiro, y darle una oportunidad: si al décimo chiste no me río le condeno a escuchar el pasodoble Ponteareas 300 veces seguidas por el ipod y si después de eso me sigue contando chistes de gallegos le invito a que lea el pregón en la Festa do Carneiro de mi pueblo a ver si tiene güevos.
La ironía es uno de nuestros bienes más preciados y habría que enseñarle al mundo que más que un pueblo de chiste somos maestros en el humor universal y en el reino de la paradoja, que desafíamos las leyes de la inercia y practicamos el conocimiento del más allá, que sabemos sortear las sombras y caminar sobre el fuego… en cualquier caso recomiendo que nos riamos hasta que se nos desencajen las mandíbulas, hasta que nos descojonemos vivos de gentes como el señor Parrota que pretende que nos lo tomemos en serio. Flaco favor a la patria ese de tomarnos en serio.” (RAMÓN REBOIRAS: De chiste. El País, ed. Galicia, 16/05/2008, p. 4)